ورده بلا حياه الفصل الحادى العشر

حنان فيها كلام كتير مش مفهوم فاقت إيمان من سرحانها وانتبهت للوضع اللى هى فى 
إيمان ش ش.شكرآ
أحمد برضه انتبهى ليها احم احم العفو 
إيمان بعد أذن حضرتك وطلعت تجرى على مكتبها 
واحمد قعد على مكتبه هو انا مالى حسيت بحاجه غريبه وهى فى حضنى 
مش عارف ايه هى 
وبعد كده فاق وقال اهدى كده وركز كلها شهر وهتجوز فبلاش شغل المراهقين ده ورجع راسه لوره 
فلاش باك 
وهى ماشيه وعماله ټعيط ومش شايفه جت عربيه بسرعه راحت خپطها وقعت على الارض وبسرعه نزل من العربيه شاب فى اوئل التلاتينات كان وسيم بمعنى الكلمه كان شعره ناعم جدآ لكن قصير وعنده لحيه خفيفه وعنيه عسلى ورموشه كثيفه واسمرانى وجسم رياضى وطويل جدآ نعم انه احمد
احمد انتى كويسه فيكى حاجه 
إيمان 
احمد ياانسه انتى فيكى حاجه 
إيمان فاقت من سراحنها على صوته وهو بيقولها انتى خارسه ولا ايه اغتاظت منه 
إيمان انت غلطان وكمان بتقل ادبك 
احمد انا اللى غلطان ولا انتى اللى ماشيه عاميه مش شايفه قدامك كنتى هتلبسينى تهمه على واحده تافه شبهك 
ايمان انا تفها ياسيكى ميكى انت تلاقيها ماما هى اللى جيبالك العربيه وفرحان بيها 
احمد انا سيكى ميكى يااوزعه ياللى مش باينه مش الارض وانا مش هرد على واحده لوكر وبيئه ذيك واوعى بقى من قدام العربيه علشان امشى من وشك المقرف ده
إيمان لا حوش انا اللى ھموت واشوف وشك اللى شبه ابو حفيظه 
وقامت وهى تسند على العربيه وقفت بالعافيه 
احمد تحبى اوصلك لمكان 
إيمان لا شكرآ مش عايزه من وشك حاجه
احمد احسن برضه وتركها ومشى
باااااااك
احمد يومها كنت نفسى امد ايدى وامسحلك الدمعه اللى فى عنيكى واخدك فى حضنى واخبيكى حسيت نفسى اعرفك من زمان ومن يومها وانا مش ناسى عنيكى بس لا لازم انساكى 
علشان مش انا احمد عزمى اللى يترفض وهدفعك تمنها غالى 
وعند إيمان هو ايه اللى حصلى ده لما لمسنى حسيت بجسمى قشعره غريبه وليه شوفت حجات كتير فى عنيه قسوه وحب وكراهيه وحنان كل ده متجمع جواهم فى وقت واحد وليه مقدرتش ابعد عينى عن عينه وليه كنت مرتاحه اوى وانا فى حضنه واول مره احس بالامان وانا عمرى فى حياتى ماحسيت بي مع حد وكنت اتمنى الوقت يوقف وانا جوه حضنه بس لامش هسمحله يهنى تانى وانا وراه والزمن طويل هدافعه تمن اهانتى غالى اوى ومبقاش انا إيمان منصور لومخلتهوش يقول حقى برقبتى 
ومر اربع سعات على معاد الانصراف الرسمى للشركه والساعه تجوزت الثامنه بص احمد فى سعته لاقى الساعه الثامنه 
أحمد ياااه انا نسيت نفسى فى الشغل والوقت اتاخر وافتكر ان إيمان كمان لسه موجوده بره ولبس الجاكت 
وطلع لاقى إيمان نايمه على المكتب 
أحمد احم احم ياانسه إيمان 
إيمان 
أحمد ياانسه إيمان 
إيمان سيبينى انام شويه ياماما لسه بدرى 
أحمد ياانسه انا احمد مديريك فى الشركه 
إيمان قامت بسرعه من على المكتب وهى بتقوم خبطت احمد براسها فى وشه 
إيمان ااانااسف والله مش قصدى 
أحمد هو انتى علطول كده صدمات 
إيمان اصل حضرتك صاحيه بدرى علشان كده عنيه غفيت شويه 
أحمد جهزى نفسك علشان اروحك 
إيمان ايه لالالالا حضرتك متتعبش نفسك 
أحمد انتى عارفه الساعه كام هتمشى فى الوقت ده لوحدك
إيمان ها بس حضرتك مينفعش اركب معاك العربيه لوحدنا
أحمد ليه يااختى هخطفك ده حتى انتى مش من النوع اللى بفضله من الحريم يعنى متخفيش مش هبصلك اصلا
إيمان بلعت اهانتها ومسكت دمعتها وقالت وانا برضه مش هركب معاك
ومسكت شنطة أيدها ونزلت من الشركه 
واحمد نزل وراها وركب العربيه ومشى وسابها 
إيمان واحد معندهوش ذوق ولا دم 
وقفت تستنا تاكسى علشان توقفه بس للاسف الوقت ده مش بيمر اى مواصله من الشارع اللى فى الشركه 
كانت ناويه تختصر الطريق و تتطلع من شوارع جانبيه بس كان فى مجموعة كلاب وقفه وهى پتخاف منهم والشارع التانى كان طلمه وفى شباب شكلهم مش كويسين احتارت تمشى من اى شارع لو من عند الكلاب اكيد هيعملو حافلة عشا عليها لومن عند الشباب اكيد هيبقى الحال اسوء بكتير اخدت قرار ترجع تانى شارع الشركه بس فى اللحظه دى شافها احد الشباب وقال الله الله هو الشارع بينقظ مزز ولا ايه شايف البت اللى معديه دى صاحبه اه ياصاحبى شكلها الليله دى هنتسله كتير 
إيمان بتقولهم بصوت مهزوز ومتوتر اكيد حضرتك مش انا المزه 
الشاب ازاى بس مزه واحلا مزه 
صاحبه تعالى دااحنا هنريحك اوى 
إيمان لالالا ياحضرت اكيد قصدك مش اللى فى دماغى
كانت بتتكلم وهى بترجع لورا 
الشاب هههههه لا هو وخليكى حلوه معانا واحنا هنعيشك ليله ولا الف ليله وليله 
إيمان ليه يااستاذ هو انت معندكش اخوات بنات 
الشاب لا عندى بس مش بتنزل فى نصاص الليالى كده ويلا بقى قبل النفسين اللى واخدهم يروحو على الفاضى وھجم على إيمان بس قبل مايلمسوها كان فى ايد سحبت الشباب ونزل فيهم ضړب 
أحمد وحياة أمكم ماانا سيبكم انهارد ونزل فيهم ضړب 
الشاب خلاص والله ياباشا احنا اسفين 
أحمد انا مش هسبكم غير يافى المستشفى يافى القسم 
الشاب لالالا قسم لا والنبى ياباشا وفلتو من ايد احمد ومشيه بعيد عن عين احمد 
أحمد عجبك كده لومكنتش جيت فى الوقت المناسب كنتى ضيعتى بسبب عندك وغباءك 
إيمان مقرفصه وعماله ټعيط 
أحمد ممكن بقى تسكتى شويه وكفايه عياط ويلا بينا اوصلك بدل وقفتنا فى الشارع دى 
قامت إيمان من الارض ومشيت قدام احمد ركبت العربيه وهى مواقفتش عياط رزع احمد الباب وراها 
وركب احمد العربيه جمبها 
أحمد عنوان البيت ايه 
إيمان وهى بټعيط العنوان 
ساق احمد العربيه ووصل لعنوان إيمان بس قبل مايخش الشارع بتاعها 
إيمان ممكن تنزلنى هنا 
أحمد مش هينفع هوصلك لحد باب البيت بتاعكم 
إيمان مش هينفع علشان احنا منطقه شعبيه وناس هتكلم 
أحمد خلاص اوكى انزلى 
ونزلت إيمان من غير ماتنطق بكلمه واحده ومشيت على بيتها 
بقلمى دودو محمد  

ايه هيحصل مع إيمان 
واحمد هيتجوز كارمن ولا لا
اتركو تعليق برايكم بحبكم اوووووى
ورده بلا حياه
الفصل الثامن عشر
نزلت إيمان من عربية أحمد من غير ماتنطق ولا كلمه وراحت على البيت ومشى احمد مسرعآ بالعربيه
وكان فى عيون بتراقبهم
دخلت إيمان من باب الشقه وكان امها ومازن قعدين قدام التليفزيون 
اول ماشفها مازن قام من مكانه 
مازن كل ده كنتى عند جدتك
إيمان ااااااه ك ك.كانت تعبانه ومقدرتش اسبها غير لما نامت 
مازن ومن امته والحنيه دى معاها 
إيمان مش جدتتى وست كبيره برضه 
مازن وايه ده وشاور على هدومها وايه عمل فيكى كده
إيمان م م.مفيش وقعت على السلم 
مازن وهو اللى يقع على السلم يبقى شكل هدومها كده 
إيمان اه ولوخلصت اسأله عدينى بقى علشان اخش اوضتى اغير هدومى وانام 
مازن مال شكلك كده مش مظبوط فى ايه 
إيمان م م.مفيش مصدعه شويه
مازن اعملى حسابك ان مراد واهله اديتهم معاد يوم الجمعه 
إيمان ايه بس انا موافقتش 
مازن وانا شايف ان مراد مناسب ليكى اوى 
إيمان بس انا اللى هعيش معاه مش انت 
مازن وانا قولت كلمه وخلاص مش ناقص دلع انا 
إيمان انا مش بدلع انا مش بحبه 
مازن انا قولت كلمه يوم الجمعه جهزى نفسك 
إيمان سابته ومشيت وهى بټعيط
دخلت اوضتها وقفلت الباب وراها 
ورمت نفسها على السرير